η μηλόπιτα






Ωραία γεγονότα υπογράμμισαν την εβδομάδα που πέρασε.  Κυριακή σήμερα και έχω ακόμη στο σώμα μου την κούραση αλλά και τη χαρά που ένιωσα.  Τρελή χαρά από αυτές που μπορούν να χαλαρώσουν τα όρια σου και να τεντώσουν το χαμόγελο σου,  και που με τίποτα δεν θέλεις να τη συμμαζέψεις.  Ούτε μπορείς!

Μέσα στην εβδομάδα αυτή,  συνάντησα και τον φίλο μου τον Σ.,  είναι μια παρένθεση βεβαίως στα συνολικά γεγονότα,  που θα μπορούσε να περάσει και ως αδιάφορη.
Τον Σ. τον γνωρίζω από το 1982,  κάνε εσύ τον λογαριασμό.  Δεν θα χαθώ σε λαβυρίνθους, θα μπω κατ'  ευθείαν στο νόημα.  Με το τι κάνεις και πως είσαι κλπ,  μου έσκασε το μυστικό κι έτσι αποκαλύφθηκε ο λόγος που χάθηκε,  που δεν έχει διάθεση να δει κανέναν.  
''Fish eye,  μου λέει,  δεν θέλω πια να δω κανέναν.  Στα προβλήματα που έχω τα τελευταία χρόνια κανείς δεν μου στάθηκε και από κανέναν δεν το ζήτησα.  Όσοι όμως άκουγαν σε συζητήσεις μας για το τούτο μου και για εκείνο μου,  λάκιζαν.'' 
Σ. του λέω,  γιατί αφήνεσαι να σε αφορά ο κόσμος;  Ο κάθε φίλος που συναντάς και του αναφέρεις ένα κομμάτι από τη ζωή σου,  κάτι θέλει ή νιώθει ότι πρέπει να σου απαντήσει.  Έτσι πάνε οι κουβέντες,  δράση,  αντίδραση.  Πας διακοπές;  Θα σου πουν,  ωωω τι τυχερός που είσαι;  Φαίνεσαι καλοζωισμένος;  Θα σου πουν μια χαρά φαίνεσαι!  Θα είσαι βουτηγμένος στη στενοχώρια;  Θα λακίσουν.  Έτσι είμαστε οι άνθρωποι,  έτσι είσαι κι εσύ.  
Αυτό το τελευταίο δεν του το είπα,  όμως το έχω πει πάρα πολλές φορές από μέσα μου ή σε πολύ δικά μου άτομα και φυσικά το πιστεύω ακράδαντα.  
Συνήθως,  οι άνθρωποι σε περιτριγυρίζουν όταν νιώθουν ότι κάτι που τους λείπει μπορείς να τους το προσφέρεις.  Όταν νιώθουν ότι μπορείς να κλείσεις έστω και την πιο μικρή τους χαραμάδα.

Βέβαια,  υπάρχουν πάντα και οι εκπλήξεις,  υπάρχουν πάντα οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα,  που βλέπεις την υποστήριξη ανθρώπων έτσι για την αγάπη,  να όπως αυτή την υπέροχη εβδομάδα που σου λέω στην αρχή πως βίωσα.
Για αυτό κι εγώ του είπα:
Φίλε μου Σ.  τελευταία φορά που σε είδα,  τα θυμάμαι καλά τα λόγια σου,  είπες πως δεν είμαι φίλη σου,  κατάλαβα πως δεν θέλεις να με ξαναδείς.
Όμως εγώ σ΄αγαπάω,  για αυτό και θέλω να πάμε για ένα καφεδάκι και να τα πούμε εκτενέστερα.  
Δεν μπορώ να σου περιγράψω το πρόσωπο του.  Κάτι ανάμεσα σε χαμόγελο,  ειρωνεία και απελπισία.
''Δεν παίρνω πια τηλέφωνα''  μου απάντησε. Αυτό ήταν λοιπόν.  Απογοήτευση,  απελπισία,  απόγνωση.  Βαρέθηκα ρε fish eye.  
Εντάξει,  του απάντησα,  όμως ένα καφέ θέλω μαζί να πιούμε.
''Καλά,  πάρε τηλέφωνο''  πέταξε καθώς απομακρυνόταν,  βιαστικός,  πάντα μόνος. 

Όλο το σκηνικό,  γυρίστηκε στην μεγάλη πλατεία της πόλης,  στην γωνία του ζαχαροπλαστείου,  με την βιτρίνα γεμάτη ψημένα ζυμάρια με επικάλυψη σοκολάτας,  bitter,  λευκής,  κι ότι άλλο τραβάει η ψυχή σου.  Μια υπάλληλος,  με λευκή ποδιά,  εκείνη τη στιγμή,  τοποθετούσε σε περίοπτη θέση,  μια φρεσκοψημένη,  λαχταριστή,  μηλόπιτα.

Comments

  1. Πολύ μεγάλο θέμα αγαπητό μας "Ψαρόματο" το θέμα της φιλίας. Και δη αυτό των ξεχασμένων και λησμονημένων φίλων. Κάνουμε ένα μεγάλο λάθος, να αφήνουμε στη λήθη δοκιμασμένους και αγαπημένους φίλους στην κυριαρχία της λογικής των υποχρεώσεων.
    Επίσης πολλές φορές το θέμα "σχέση" ισοπεδώνει φιλίες και τις ρίχνει στην απόρριψη, πράξη παντελώς απαράδεκτη. Καλός ο έρωτας αλλά η φιλία έχει άλλη παρουσία στη ζωή μας και αξίζει τον δικό της σεβασμό.
    Α και ....στείλε ντε ένα κομμάτι Μηλόπιτα !
    Φιλιά και όμορφη Κυριακή

    ReplyDelete
    Replies
    1. Γιάννη μου, κάνουμε το λάθος να λακίζουμε τότε ακριβώς που ο άλλος μας έχει ανάγκη, δλδ στα δύσκολα και ενίοτε σφυρίζουμε αδιάφορα στις χαρές του, αποδομώντας τες με τον τρόπο μας. Με λίγα λόγια όλοι θέλουμε ντάντεμα αλλά ποιός να μας το δώσει;
      Κι όταν έρχεται η σειρά μας, τα βρίσκουμε όλα μπροστά μας.
      Πιστεύω μια έννοια λείπει, αυτή της εμπιστοσύνης.
      Ξέρω πως είσαι φίλος μου και ξέρω πως θα μου σταθείς. Αμ δε! Αυτός που περιμένεις να έρθει δεν έρχεται και καλοσωρίζεις άλλους που σου είναι αδιάφοροι, αυτό κι αν δεν θέλει ευελιξία.
      Η μηλόπιτα θα έλεγα πως είναι άξια παντοτεινής εμπιστοσύνης, πάντα το ίδιο πεντανόστιμη, πόσο θέλω να φτιάξω, μέσα στην εβδομάδα πρέπει να το κάνω οπωσδήποτε.
      Θα στείλω κομμάτι.
      Πάω τώρα σε μια ταινία, ''κορίτσι'' λέγεται..

      Delete
  2. Μια ευχάριστη έκπληξη για μένα η επίσκεψή μου εδώ.!
    Καλησπέρα FISH EYE:)
    Καταναγκασμός και "πρέπει" στις φιλίες δεν χωράνε. Η φιλία δεν είναι σχέση υποχρέωσης. Όποιος θέλει μένει, όποιος θέλει φεύγει. Εμείς παραμένουμε σταθεροί εκεί που μας άφησαν, σταθεροί και χαλαροί στις αλλαγές. Κι όταν επιστρέψουν αν θέλουμε δεχόμαστε αν δεν θέλουμε σιωπούμε. Κατά τα άλλα, είμαστε πάντα μόνοι.
    Καλό βράδυ!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Να πω ότι δεν είναι έτσι Μαρία μου;
      Και να μη θέλουμε από μόνο του έτσι πάει.

      Χμμ είμαστε άραγε σταθεροί εμείς;

      Ωστόσο ναι, είμαστε μοναδικοί φίλοι με τον εαυτό μας, οι άλλοι όλοι, οι υπόλοιποι, είναι περαστικοί. Γνωστοί όπως λέει και η Αννα.

      Καλώς ήρθες Μαρία μου, σ ευχαριστώ!

      Delete
  3. Οι άνθρωποι έτσι είναι όπως τα λες λακίζουν στα δύσκολα και τα όμορφα τα μειώνουν όταν δεν συμβαίνουν στους ίδιους. Αλλά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Δεν είναι πολλοί γι αυτό και δεν λέω φίλους τους άλλους, απλά τους λέω γνωστούς. Αυτοί που μένουν, έστω ένας, είναι η ενσάρκωση της φιλίας και αξίζει θυσίες.
    Αν δεν θέλει ο Σ να είσαι φιλη του γιατί να είσαι; Δική σου βέβαια επιλογή αλλά μη γίνουμε και φορτικοί στο τέλος....Όποιος δεν μας θέλει στο καλό λέω εγώ
    Καλησπέρα ψαρομάτα μου. Μ'αρέσει ο αε΄ρας που φυσάει εδώ μέσα.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Άννα, δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω μαζί σου, γυαλί που έσπασε δεν ξανακολάει και το ένιωσα αμέσως μετά από όλα αυτά που σας περιέγραψα. Νιώθω πολύ βαριά για να κάνω κάποια κίνηση, να πάρω ας πούμε τηλέφωνο. Όχι, δεν θα το κάνω, γιατί δεν μου βγαίνει! Πολλές φορές λέμε πράγματα κάτω από ορισμένες συνθήκες που δεν ξέρω αν τα εννοούμε ή όχι, σίγουρα όμως πρέπει να ξεπεράσουμε το συγκεκριμένο αυθορμητισμό μας για να συνειδητοποιήσουμε τι ακριβώς θέλουμε.

      Delete
  4. "Το κακό κολλάει", μετέφερε τη λαϊκή σοφία ο παππούς ενός φίλου, όταν ήμασταν μικρά. Συνόψιζε αυτά που γράφεις, μου φαίνεται, σα να 'λεγε: "όταν δεν είναι καλά ο άλλος, μην πλησιάζεις, φεύγα!". Κι αργότερα, όταν μεγάλωσα λίγο και διάβαζα ακόμα λιγότερο, θυμάμαι την απομυθοποίηση του έρωτα σε ένα στίχο του Αναγνωστάκη. "Η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους", έγραφε. Μπα; Η αγάπη δεν είναι δόσιμο, δηλαδή; Είναι η ανάγκη μας να απαλύνουμε το, τους δικούς μας φόβους; σκεφτόμουνα και σχεδόν θύμωνα με το στίχο και την απο-γοήτευση που μου έδινε.

    Ευτυχώς, τουλάχιστον, η ζωή στις γωνίες πάντα βάζει κάποιες ζεστές, λαχταριστές, λιμπιστικές μηλόπιτες.

    Καλό σου βράδυ κι από δω, ψαράκι.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Μα βέβαια, μα δεν είναι ανιδιοτελές το ανθρώπινο είδος!
      Όλα, έχουν και την πλευρά του συμφέροντος, θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε προς όφελος μας τον άλλον ακόμη κι αν αυτό το όφελος είναι το πιο αθώο! Όσο κι αν δεν μας αρέσει να το ακούμε στεγνά.
      Η ζωή έχει πάρα πολύ καλές στιγμές, αμέτρητες οι καλές. Για αυτό και μας ξενίζει το ότι είναι στιγμές και όχι η διάρκεια. Σε βάθος χρόνου μετριούνται τα έσοδα και τα έξοδα. Κι η αγάπη κάποιες φορές είναι και δόσιμο. Η απαίτηση του ''για πάντα'' που δεν μας βγαίνει στο λογαριασμό μας ξενίζει.

      Delete
  5. Εμένα η ζωή μου έχει διδάξει ένα πράγμα!
    Ότι αυτοί που συνήθως παραπονιούνται για τους άλλους συνεχώς είναι εκείνοι που ευθύνονται για την τροπή των σχέσεών τους.
    Δες αυτούς τους τύπους. Δεν σε παίρνουν π.χ. ποτέ τηλέφωνο, αλλά με την πρώτη ευκαιρία θα παραπονεθούν ότι εσύ δεν τους πήρες.
    Και από την άλλη είναι δυνατόν όλοι να φέρονται άσχημα σε έναν; Μήπως τελικά φταίει αυτός ο ένας που έχει τον ανθρωποδιώκτη;;
    Λέω εγώ τώρα!
    Καλό ξημέρωμα!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Μα φυσικά φταίμε εμείς που έχουμε τον ανθρωποδιώκτη :)))
      Ξεχνάμε τις ισορροπίες! Κι όταν η βάρκα γέρνει αριστερά ή δεξιά, βουλιάζει.
      Νομίζω πως είμαστε μη επικοινωνιακά άτομα Μαρία μου. Με την ευρεία έννοια. Κάποιο γρανάζι μας λείπει. Ένας φίλος κάποτε είχε πει πως αυτό ή τόχεις ή δεν..
      Εεε άμα ''δεν'' γκρινιάζεις. Αλλά δεν τόχεις. Και δεν μπορείς και να αλλάξεις. Και δεν θέλεις στην τελική. :))))))))))

      Delete

Post a Comment

Popular Posts